من فقط مي دانم حکمتي بود در اين آمدن و رفتن تو 
                                                           ما از آن بي خبريم

« مَن يَعمَل سوءاً يُجزَ بِهِ في الدُّنيا »

((هر کس عمل بد کند ، در دنیا سزای آن میبیند))

من با یه دنیا خاطره             تو به من گفتی برو

                                 من چه جوری جداشم از تو

                       من میخوام از دنیا برم تو میگی تنهایی برو

                                   من میمیرم جداشم از تو

                    من با دلی خون از غم تو چی میشه بمونی با من

                                    نگوشرم میکنم از تو

                       من با خودم میگم دل تو چرا بد میکنه با من

                                   باشه دل میکنم از تو

رفتم از شهرخدا ستاره چیدم واسه تو

                         تو ستارمو سوزوندی آخرش گفتی برو

                          آی دلت بسوزه بی رحم تو اسیر دلتی

                 کاش میدونستی عزیزم اون ستاره خودتی

 توسوزوندی خودتو با خودت منم سوزوندی کاشکی دل نداشتی و جاش توی قلب من میموندی

      پای من جوونیتو هدر نکن دلبر ناز                           

                     باخت من كافی تو ديگه به پای من نباز

                    توی قلب مهربونت واسه من خونه نساز

                     من بازنده رو خوب ببين برو تنهام بذار

                     من يه پائيزيم و ولی تو چی گل بهار

                  دل به كی بستی عزيزم به منه بی كس و كار

                    قدر دنيارو بدون لحظه هاشو حروم نكن

                    برو و دو روز دنيا رو با من تموم نكن

                    منو باز با اشكای قشنگت روبرو نكن

                    آخه من خودم ته راه رو ديدم سياهيه

                   آخر اين همه عشق و عاشقي تباهی

                    انگار توی تُنگ اين دنيا جای يه ماهيه

یه نامه برای تو

به نام خدایی که در این نزدیکی است ...

 واسه من یاواسه خودت متأسفی؟

من نمی دونم چی بایدبگم .....

اینکه انسان جایزالخطاست قبول ولی یه سری اشتباها هستن که انسان تواون اشتباهاهمه پل های پشت سرش روخراب می کنه وتودقیقاهمین اشتباه رومرتکب شدی وبه هیچکدوم ازهشدارهایی که ازطرف دوستان واشنایان بهت می شدتوجهی نمی کردی ومی گفتی واسم مهم نیست که دیگران چه فکری می کنن وچی یامیگن وتاتونستی آتش زدی والان هم اومدی دنبال عشقی که بادستای خودت تبدیل به خاکسترش کردی..!!!

درضمن درموردشعرهاوگفته های توی وبلاگ میشه بگی کجاش مزخرفه ودروغه؟؟؟

من قبلا گفته بودم که بیشترنوشته ها مربوط میشه به ۹ماه پیش وشایدقبل ازاون وچندتاشون مربوط به الان هستش واحساسی که دارم.

سرنوشتم، به من میگه، دیگه روزا میمیرن

دیگه هرگز، روزای من، حرفای خوب ندارن

رفتن تو، که دیگه واسم، اشکی نمونده

نمی دونم، کجا رفتی چرا رفتی

حالا هر وقت، یادم میاد، برام چیا میگفتی

دیگه اشکم، برام میگه، حرفارو خوب میدونه

رفتن تو که دیگه واسم، اشکی نمونده

نمی دونم، کجا رفتی چرا رفتی

توی تلخی وجودم، مثل این اشکای شورم

توی این وحشت تنها، میدونم فردا میمیرم

وقتی یاد تو نباشم، دیگه از زندگی سیرم

مثل این اشکای پیرم، میدونم فردا میمیرم

          گفتم:خدای من، دقایقی بود در زندگانیم که هوس می کردم سر سنگینم را که پر از دغدغه‌ی دیروز بود و هراس فردا، بر شانه های صبورت بگذارم، آرام برایت بگویم و بگریم، در آن لحظات شانه های تو کجا بود؟

گفت: عزیز تر از هر چه هست، تو نه تنها در آن لحظات دلتنگی که در تمام لحظات بودنت برمن تکیه کرده بودی، من آنی خود را از تو دریغ نکرده ام که. من همچون عاشقی که به معشوق خویش می نگرد، با شوق تمام لحظات بودنت را به نظاره نشسته بودم. تو اینگونه هستی

گفتم : پس چرا راضی شدی من برای آن همه دلتنگی، اینگونه زار بگریم؟

گفت : عزیزتر از هر چه هست، اشک تنها قطره ای است که قبل از آنکه فرود آید عروج می کند، اشکهایت به من رسید و من یکی یکی بر زنگارهای روحت ریختم تا باز هم از جنس نور باشی و از حوالی آسمان، چرا که تنها اینگونه می شود تا همیشه شاد بود.

گفتم : آخر آن چه سنگ بزرگی بود که بر سر راهم گذاشته بودی؟

گفت : بارها صدایت کردم، آرام گفتم از این راه نرو که به جایی نمی رسی، تو هرگز گوش نکردی و آن سنگ بزرگ فریاد بلند من بود که عزیزتر  از هر چه هست از این راه نرو که به ناکجاآباد هم نخواهی رسید.

گفتم : پس چرا آن همه درد در دلم انباشتی؟

گفت : روزیت دادم تا صدایم کنی، چیزی نگفتی، پناهت دادم تا صدایم کنی، چیزی نگفتی، بارها گل برایت فرستادم، کلامی نگفتی، می خواستم برایم بگویی آخر تو بنده ی من بودی چاره ای نبود جز نزول درد که تو تنها اینگونه شد که صدایم کردی.

گفتم : پس چرا همان بار اول که صدایت کردم درد را از دلم نراندی؟

گفت : اول بار که گفتی خدا آنچنان به شوق آمدم که حیفم آمد بار دگر خدای تو را نشنوم، تو باز گفتی خدا و من مشتاق تر برای شنیدن خدایی دیگر، من می دانستم تو بعد از علاج درد بر خدا گفتن اصرار نمی کنی وگر نه همان بار اول شفایت می دادم.

گفتم : مهربانترین خدا،  دوست دارمت...

گفت : عزیز تر از هر چه هست،  من دوست تر دارمت...

  کسی رودوس داری،حاضری جون فداش کنی

حاضری دنیارو بدی،فقط یه بار نیگاش کنی

به خاطرش داد بزنی،به خاطرش دروغ بگی

رو همه چی خط بکشی،حتّی رو برگ زندگی

وقتی کسی تو قلبته،حاضری دنیا بد بشه

فقط اونی که عشقته،عاشقی رو بلد باشه

قید تموم دنیارو به خاطرِ اون می زنی

خیلی چیزارو می شکنی ، تا دل اونو نشکنی

حاضری که بگذری از دوستای امروز و قدیم

امّا صداشو بشنوی ، شب از میون دوتا سیم

حاضری قلب تو باشه ، پیش چشای اون گرو

فقط خدا نکرده اون ، یه وقت بهت نگه برو

حاضری هرچی دوس نداشت،به خاطرش رها کنی

حسابتو حسابی از ، مردم شهر جدا کنی

حاضری حرف قانون و ، ساده بذاری زیر پات

به حرف اون گوش کنی و به حرف قلب باوفات

وقتی بشینه به دلت ، از همه دنیا می گذری

تولّد دوبارته ، اسمشو وقتی می بری

حاضری جونت و بدی ، یه خار توی دساش نره

حتی یه ذرّه گرد وخاک تو معبد چشاش نره

حاضری مسخرت کنن ، تمام آدمای شهر

امّا نبینی اون باهات ، کرده واسه یه لحظه قهر

حاضری هر جا که بری ، به خاطرش گریه کنی

بگی که محتاجشی و ،به شونه هاش تکیه کنی

حاضری که به خاطر ، خواستن اون دیوونه شی

رو دست مجنون بزنی ،با غصه هاهمخونه شی

حاضری مردم همشون ،تو رو با دست نشون بدن

دیوونه های دوره گرد ، واسه تو دست تکون بدن

حاضری اعتبارتو ، به خاطرش خراب کنن

کار تو به کسی بدن ، جات اونو انتخاب کنن

حاضری که بگذری از ، شهرت و اسم و آبروت

مهم نباشه که کسی ، نخواد بشینه روبروت

وقتی کسی تو قلبته ، یه چیزقیمتی داری

دیگه به چشمت نمی یاد ،اگر که ثروتی داری

حاضری هر چی بشنوی ، حتی اگه سرزنشه

به خاطر اون کسی که ، خیلی برات با ارزشه

حاضری هر روز سر اون ، با آدما دعوا کنی

غرورتو بشکنی و باز خودتو رسوا کنی

حاضری که به خاطرش ،پاشی بری میدون جنگ

عاشق باشی اما بازم ، بگیری دستت یه تفنگ

حاضری هر کی جز اونو ، ساده فراموش بکنی

پشت سرت هرچی میگن،چیزی نگی گوش بکنی

 

وقتی کسی رو دوس داری ، صاحب کلّی ثروتی

نذار که از دستت بره ، این گنجِ خیلی قیمتی

ستاره غرق به خون تو سفره شام منه

تو اونجا غرق زندگی من اینجا غرق مردنم

مثل یه دیوونه دارم اشک می ریزم جون میکنم

از خونه بیرون میزنم طاقت موندن ندارم

باید بیام ببینمت یه هدیه ای برات دارم

چقدر شلوغه کوچه تون ببین چه شور و حالیه

اما تو سفره عقدتون جای یه چیزی خالیه

مگه میشه تو این لباس نبینمت رویای من

فقط بذار نگات کنم چیزی نگو حرفی نزن

بی دعوت اومدم ببخش مهمون ناخونده منم

خواستم کنارتو باشم لحظه پرپر زدنم

چیزی برام نمونده که وصلم کنه به این زمین

غیر یه رگ که بعد تو پاره میشه فقط همین

چشماتو روی من نبند نترس دارم تموم میشم

رو سفره ی عقدت میخوام گلهای قرمز بپاشم

این دم آخر بذار تا نگات کنم یه عالمه

عزیزکم ببخش اگه چشم روشنیم برات کمه

                                           مگه کم برات گذاشتم مگه کم بهت محبت کردم مگه دنیم را به پات نریختم  پس چرا؟




نمی خوام بگم دوستم داشته باش چون می دونم دوستم نداری.... نمی خوام بگم عاشقتم چون می دونم عاشق یکی دیگه ای..... نمی خوام بگم برای من باش چون می دونم سهم یکی دیگه ای.... نمی خوام بگم با من حرف بزن چون می دونم با من حرفی واسه گفتن نداری.... فقط میگم ...منو ببخش...منو ببخش چون عاشقت شدم....نمي بخشمت ....بخاطر تمام خنده هايي كه از صورتم گرفتي .... بخاطر تمام غمهايي كه بر صورتم نشاندي .... نمي بخشمت.... بخاطر دلي كه برايم شكستي .... .. بخاطر احساسي كه برايم پرپر كردي ..... نمي بخشمت .... بخاطر زخمي كه بر وجودم نشاندي.....بخاطر نمكي كه بر زخمم گذاردي....و مي بخشمت بخاطر عشقي كه بر قلبم حك كردي.